Gewest Zuid-Hollandjsn-schaatsen-nl

twitter hvhw2016  facebook hvhw2016  youtube hvhw2016  

See other templatesjsn-schaatsen-nl
Menu
HomeNieuwsShorttrack nieuwsVeel ijsuren, veel rijden en veel conditie

Veel ijsuren, veel rijden en veel conditie

Thumbnail imageDe shorttracktalenten Dylan Hoogerwerf en Dennis Kruyswijk mochten in de zomer met gewestelijk trainer Patrick Vergeer naar Zuid-Korea. Het ging om een zomerstage van twee weken bij toprijders in hoofdstad Seoul. Vooraf hebben we ze geïnterviewd en nu kijken we terug. Hieronder hoe Dylan Hoogerwerf het heeft beleefd. Thumbnail image

Hoe was het om deze stage en reis te maken?
“Leerzaam. Een mooi land, mooi landschap. De bergen, de cultuur, de gebouwen. Bij het Olympic Parc heb je een sportstadion en in het park staan allemaal trainingsapparaten. Daar zaten allemaal oude mensen op te trainen. Dat was wel leuk om te zien. En je hebt er watertjes. In het centrum van Seoul stonk het wel een beetje. Naar vis, restaurants, eten. In het Olympic Park had je daar geen last van.” 

Is zoiets de reis van je leven tot nu toe?
“Ja, dat denk ik wel. Zo'n verre reis. Het trainen vond ik heel gezellig. En met Patrick en Dennis, met zijn drieën op reis zijn. Veel anderen zouden er wel heen willen en wij waren er.”

Eten tijdens trainingWat was het mooiste?
“Het Olympic Parc, om dat te zien …. . En dat we na de training gingen eten met de Koreaanse schaatsers. Dat had ik niet verwacht. Je moest gaan zitten, kreeg een bak eten en dan ging je eten. Op de grond, met een krant eronder.”

Thumbnail image
Wat het leukste?

“Ons bezoek aan een indoorpretpark. Ik was die dag wel een beetje ziek, maar vond het toch wel leuk. Het was mooi en je had er een achtbaan. Binnen. Dat had ik nog nooit gezien. En dat je daar loopt met zijn drieën. Dat was wel gezellig.”

Wat viel het meest tegen?
“Dat het er stonk en niet zo schoon was in het centrum van Seoul. Rommel, afval van restaurants. Het is er ook zo druk, er ligt sowieso veel op straat.”

Heb je Korea nou een beetje kunnen proeven?
Straatbeel Seoul“Ja, ik weet nu wel hoe het er is. We hadden er ook de tijd voor. Het is enorm druk op straat. Mensen, auto's, verkeer. En de mensen zijn er best chagrijnig, dat zag je in de metro. Ze zaten maar,  niemand lachte, niemand was spontaan vriendelijk. Dat was ook zo met de taxichauffeurs. Die zeiden bijna niks, maar ze spraken ook weinig Engels. Alleen de taxichauffeur die ons ophaalde op het vliegveld praatte wel. Die wilde weten waar we vandaan kwamen.” 

Je ging erheen om te trainen. Hoe was dat fysiek?
Korea training“Het was heel zwaar, maar dat had ik ook wel verwacht. Ze reden heel veel rondjes en ze reden hard. Je ziet wel dat ze op het einde kapot gaan, maar dan blijven ze toch diep zitten, ook als ze moe zijn. Ik kon het redelijk bijhouden. Als we rondjes reden, moest ik op het laatst wel afhaken. Dan ontstond er een langzaam gat en dat kun je dan niet meer dichtrijden.”

Waar voor was het het zwaarst?
“Voor mijn beenspieren. En conditioneel. De conditie was minder erg, daar kun je nog wel doorheen bijten. Maar je benen, daar zak je gewoon doorheen.”   

Waar lag in de training het accent het meest op?
Training. Zie linkje trainingen“Uithouding, daar zat het vooral in. Ze rijden in de trainingen niet op volle snelheid, dat kon ik wel bijhouden, maar na een tijdje houd je het niet meer vol. Ze hebben ook meer kracht: ze blijven steeds diep zitten. Of ze ook meer kracht hadden om te versnellen, daar kwam je niet goed achter. Er was wel een oefening waarbij we moesten versnellen in de bocht, maar dan reden we in een treintje. Dat kon ik wel bijhouden, dan ontstond er geen gat met de Koreanen.”

Hadden de Koreanen een beetje jullie lichaamsbouw en -ontwikkeling?
“Nee. Patrick had ons verteld dat de Koreanen in verhouding een langer bovenlichaam hebben dan wij en relatief korte benen. De Koreanen hadden ook onderling een verschillende lichaamsbouw. Sommigen waren even lang als Dennis en ik, maar wel breder, gespierder. Ze waren ook wel drie jaar ouder dan wij. En er was een Koreaan die kleiner was dan wij, maar die had wel heel gespierde benen.” 

Werden jullie bij de fysieke inspanning gecoacht?
“Patrick coachte ons wel. Hij zei het als we een beurt moesten overslaan als hij zag dat we het niet meer konden bijhouden. In de eerste week hebben we ook niet alle trainingen gevolgd. De Koreanen trainden drie keer per dag: 's ochtends ijs, 's middags ijs en een droogtraining.  Wij deden de eerste week ijs- of droogtraining. In de tweede week hebben we vrijwel alles meegedaan.”

Hoe was het technisch? En heb je veel geleerd?
“Technisch rijden ze daar heel goed. Ik had verwacht dat ze daar beter Engels zouden kunnen, dan had ik technische aanwijzingen kunnen krijgen van de trainer. Er was niet iets wat ik nog niet wist, maar je moet veel oefenen. Het lukt nog niet om zo te rijden als zij. Ze rijden daar heel goed met hun schouders recht in de bocht. Als je dan achter ze rijdt en je ziet dat ze hun schouders goed horizontaal houden, dan denk je daar weer aan. Dan probeer je het ook te doen. En diep zitten, dat probeer je altijd wel te doen. Maar als ik wist dat we nog heel veel rondjes moesten, dan ging ik wel iets minder diep zitten.”     

Wat voor shorttrackers waren het?
“De nummers 6, 7 en 8 van Korea reden in die groep. En een meisje uit het nationaal team. Er waren ook een Japanner en een Chinees uit het nationaal team. De rest waren sporters van de universiteit.” 

Wat konden zij waar jij niet zo goed in was?
“Ze kunnen heel goed over komen. Als je je voet neerzet, moet je 'm een beetje gekanteld naar buiten plaatsen. Je lichaam hangt naar de zijkant over je schaats en dan krijg je een valbeweging. Dat kon ik nog niet zo goed. Na Korea ben ik daar op gaan oefenen en nu lukt het steeds beter.”

Was jij in iets beter dan zij?
“Ja, in curling. We gingen een keer curlen en toen gooide ik drie keer in de cirkel. Als enige. En ik was ook goed bij hardlopen. We hebben een keer gelopen met de langebaners en de shorttrackers en toen werd ik ongeveer 12e van de 40.”

Is er nog aandacht besteed aan trainingstactiek en -strategie, dus hoe je het best door zo'n training komt en het meest opsteekt?
“Nee, daar werd niets over verteld.”

Was mentale training een onderdeel van de stage?
“Nee, Ik denk ook niet dat dat lukt als je ze niet verstaat. Maar je leert als je met hen meetraint wel doorbijten. In Nederland rijd je ook veel rondjes, maar hier rijden we dan meestal op kop. Daar, in Korea, rijd je met snelleren. Dan wil je erbij blijven, zeker omdat het in Korea is en voor korte tijd. En nu, als je hier rijdt en kapot bent, dan heb je Korea als voorbeeld. Dan denk je: daar heb ik het ook gedaan. Een beetje doorbijten. Doortrainen.” 

Hoe was de verhouding ijstraining-droogtraining ongeveer?
“Op zondag trainden we niet. Verder was er elke dag ijstraining en sowieso 's middags na het ijs training in de zaal. Zaterdag was er één training: ijs of lopen.”

Hoe was het rond de trainingen geregeld?
“Je kwam de ijsbaan op en dan was het een beetje lopen en rekken. De eerste keren hebben we een beetje gekeken wat ze deden. Daarna was het drie kwartier ijs. Dan een half uur dweilen. Wij gingen dan lopen en rekken. Daarna weer drie kwartier ijs. De eerste keer drie kwartier ijs was een soort warming up. Een paar rondjes heel rustig rijden, op één been een rondje rijden, een bochtversnelling. Ook moesten we drie rondes rijden met twee benen op het ijs en drie keer drie minuten in een cirkel rijden met alleen maar overstappen. Dat was wel best zwaar.”

“Bij de eerste training dacht ik na de eerste drie kwartier dat de training om was, want de dweilmachine kwam op het ijs. Toen dacht ik: als het zo twee weken gaat, dan houd ik het wel vol. Maar toen bleek er nog drie kwartier te komen.” 

Een tegenvallertje.
“Ja, want daarin moesten we heel veel snelle rondjes rijden. Eerst dacht ik dat het 2 keer 7 ronden was, want de trainer stak zijn hand met twee vingers op. Toen de Koreanen voor de derde keer inkwamen, dacht ik: Oh, het is misschien 3 keer 7 ronden. Maar het bleef maar doorgaan. Achteraf bleek dat ze in tweetallen 15 keer 7 rondjes moesten rijden. Die keer mochten wij het in een viertal doen, dus elk 7 keer 7 ronden. Later hebben we ook met zijn drieën en met zijn tweeën die oefening gedaan. Dat ging best, al moest je ze op het laatst toch laten gaan. En het ging best hard, ongeveer 10,3 per ronde van 111 meter.”

Maakte het nog uit dat je niet als enige sporter, maar met een ander (en juist Dennis) deze stage had?
“Ja, met zijn tweeën is beter. We begrepen de oefening niet altijd en nu kon je een beetje overleggen. En het scheelde ook dat Dennis erbij was, mijn beste vriend. Je zit bij zo'n stage met elkaar op de hotelkamer. Dan moet je wel met elkaar overweg kunnen. Bij de Star Class hadden we ook al op één kamer geslapen.” 

Stel dat je nu een wedstrijd zou rijden sta je daar dan dankzij Korea anders tegenover?
“Nee. We hebben er geen wedstrijden gedaan. Ik denk niet dat ik daarin nu veel zekerder ben.”

Was er een moment dat je dacht: laat de rest van deze stage maar?
“Ik had wel een keer dat ik er helemaal doorheen zat. Dat was bij een fietstraining op de Tacx. Je moest bij een bepaalde weerstand steeds 40 seconden zo snel mogelijk trappen, dan 20 seconden rust en dan weer 40 seconden trappen. In totaal 10 keer 40 seconden. En daarvan drie series. Een van de Koreanen had de Tacx voor mij ingesteld en volgens mij had hij hem net zo zwaar gezet als voor hen. Ze waren toen hij ermee bezig was een beetje aan het lachen tegen elkaar. Ik was toen echt helemaal stuk. In de derde serie heb ik wel de weerstand van 4,0 naar 3,5 moeten terugzetten, maar ik heb het volgehouden en ik dacht niet van 'laat maar'. En na de training heb je wel het gevoel dat je lekker hebt gefietst.”

Hoe was dat geregeld met de trainers?
“Je had Big John, dat was de oude trainer van het nationaal team. Hij heette anders, maar zo noemde hij zichzelf. Hij was vaak bij de droogtraining, dan riep hij ook wel eens wat, en hij was bij de ijstrainingen. De ijstraining werd altijd gegeven door de shorttracktrainer. Alleen. De laatste drie dagen waren er ook Fransen, met hun eigen trainer, een Koreaan.”

Waren er eigenlijk grote verschillen in materiaal waarmee gereden werd?
“Ze hadden allemaal maatschoenen, maar die heb je hier ook zo gauw je in Jong Oranje zit. Verder hadden ze vaak Maple Gold-ijzers. Bij eentje zag ik er 'Made in Holland' op staan.”

En hoe was de ijshal en het ijs?
“Het was een gewone hal. Die zou zo in Nederland kunnen staan. Wel hingen er posters van Koreanen met een medaille erop en een tekst met hun naam en de afstand waarop ze hadden gewonnen.”

Gebruiken ze daar nog elektrotechnologische hulpmiddelen of andere nieuwigheden die je hier nooit ziet?
“Nee.”

Wat was samengevat voor jou de grootste winst van de trainingen?
“Nieuwe oefeningen ontdekken, zoals op één been een rondje rijden. En zien hoe zij hun warming up doen.”

En wat was de grootste winst van de gehele stage, dus de hele trip naar Zuid-Korea?
“Ik ben niet een ander mens, maar je hebt nu wel kunnen zien hoe zij het daar doen. Er zijn er maar uit Nederland weinig geweest in het verleden. Nu heb je het gezien: veel ijsuren, ze wonen dicht bij de ijsbaan, veel rondjes rijden en veel ijsconditie.” 

banner hvhw 2015
 
vankoppen logo 200
 

Alleblas 180
Vehoec 180 

Hamiplant logo 180

logo-gardien-70

olsthoorn makelaars 283

 

finmaster-logo

 

logo achtergrond wit

logo-interco88

9knots trans 180

 logo ooms

Logo Funghi trans 180 53

Langebaan Clubrecords

easy-start-bannerEen nieuw langebaan clubrecord gereden? 

Mail Greet Petri!.
Alle HVHW clubrecords op een rij.

Bekijk clubrecords

Seksuele intimidatie

noc-nsf-100Seksuele intimidatie komt overal voor. Op school, op het werk en helaas ook in de sport. Sportkoepel NOC&NCF heeft een toolkit en veel informatie beschikbaar.

Lees hier meer.

Shorttrack Clubrecords

easy-start-bannerEen nieuw Shorttrack clubrecord gereden?

Mail bert van Lobenstein!.
Alle HVHW clubrecords op een rij.

Bekijk clubrecords